Je ziet ze de laatste tijd overal opduiken: gigantische spandoeken. Ik begrijp ze wel: het gaat snel, is goedkoop en je kan ook foto’s gebruiken. En op zo’n frame kan je nu en dan een andere banner opspannen. Keer op keer weten ze mijn aandacht te pakken als ik er met mijn auto voorbij rijdt. Voor veel gebouwen is het ook een snelle verfraaiing.

Een beetje jammer is wel dat door het digitaal printen een stuk van de ambacht verloren gaat. Zo kwam ik onlangs dit filmpje tegen van een traditionele reclameschilder. Als je even een kwartiertje hebt, zeker de moeite waard om dit te bekijken.

UP THERE from Jon on Vimeo.

Na 6 maand schrijven is het eindelijk zo ver, mijn eindwerk kan afgedrukt en ingebonden worden. Het is nagelezen door een 10-tal mensen van buiten de school en is normaal gezien foutloos. Volgens de briefing moet het eindwerk in 6 exemplaren worden afgedrukt. Één versie is voor mezelf, één voor in de schoolbibliotheek, en vier exemplaren voor de eindwerkjury.

Persoonlijk vind ik dit een beetje zonde van de printer inkt en van het papier.  De school heeft er zelf vier jaar lang voor geijverd om overmatig papierverbruik te vermijden. Hopelijk is dit eindwerk toch wel een grote onderscheiding waard, want anders zijn die bomen voor niks gesneuveld!